يه بزرگي مي گفت:اگر ميخواهي گرفتاره هيچ ديكتاتوري نشوي،همواره بخوان وبخوان وبخوان!

چقدر اين حرف درسته!وقتي گستره ي مطالعاتتو بالا ميبري وطيف وسيعي از علوم وانديشه هارومرور مي كني،مثله اين مي مونه كه داري پازله آزادي رومي سازي،وهرتكه از اين پازل در يك علم وانديشه نهفته است،كه تو باكاوش ومطالعاتت،اونارو گردهم مياري.وقتي تصوير آزادي رو ديدي،وبه زيباييش پي بردي،ديگه تسليمه هيچ انديشه ي مطلق وبدونه انعطافي نمي شي.ديكتاتوري يعني:يك حرف ويك انديشه ولا غير،يعني تنها حرف من،حتي اگر بيحساب،وديگران هيچ!

در حاليكه آزاد آفريده شديم ودر انتخابه هر چيز(خوب يا بد)اختيار از آن ماست وهيچ چيزه مطلقي جز خدا در جهان هستي نيست،حتي تقرب انسان به خدا نيز نسبي است وبا آنكه خوب مطلق تنها حرف وانديشه ي خداست،باز اختيار برگزيدن با انسان است وميزانه گزينش هايه خوبه انسان،نسبته نزديكيه اونو با خدا تعيين مي كنه ومبنايه تمام اديان الهي،آزادي واختيار است.وهركسي وچيزي كه با اين آزادي واختياربستيزد(حتي با توجيهاته ديني)،چيزي جز ديكتاتور وديكتاتوري نيست.

بگذريم،يقينا همه معنايه ديكتاتوري رو ميدونن.برميگردم به جمله ي اول.تنها چيزي كه در تمامه عمرم از اون لذت بردم،خوندن ومطالعه بوده،كه به قوله فردريش نيچه:هروقت دركتابخانه ام مي نشينم ومطالعه مي كنم،گويي با فلاسفه وشعرا وانديشمندان تاريخ به مذاكره مي نشينم.علاوه بر لذت نابي كه از مطالعه حاصل ميشه،اثرات شگرفه اين زيباترين فعله زيستن در رشدانديشه وافكار، وبلوغ روحيه انسانه كه به مراتب درخويشتن شناسي ونگرش وجهان بيني وسپس در نوع زيستن انسان،خودرا نشان مي دهد.وقتي خرد انسان با مطالعه، ارتقايه ترازي مي يابد واز سطح جهل، به سطوح دانايي وفهميدن مي رود،نگرش او به هستي وآنچه در پيرامونه او ميگذرد،تغييرمي يابد،واين تغيير نگرش وجهان بيني در تصميم گيري او براي موقعيت هاي زندگي اثر ميگذارد،وچگونگيه زندگي را چيزي جز لحظه هاي تصميم وانتخاب،معين نمي كند.

ببخشيد اگه زياد حرف ميزنم،با اين مقدمه،ميخوام نويسندگاني رو كه آثارشون ارزشه خوندن رو داره،بهتون معرفي كنم ومطالبي چند از گفته هاشونو متذكر بشم.

برايه شروع فكر مي كنم كنستان ويرژيل گيورگيوبهتر باشه:ويرژيل گيورگيو يك نويسنده ي روماني تباره كه به عنوانه عضو وزارته خارجه ي روماني به عاليترين مقامات دنيايي رسيدوبعداز استقراره رژيم كمونيستي در آن كشور،به فرانسه مهاجرت كرد.با آثاري چون "دومين شانس"و"خانه ي پترووارا"به شهرت جهاني دست يافت.پس از  مدتي مظاهر دنيايي را رها كردوبه كسوت روحانيون مسيحي درآمدوبه مطالعه ي اديان الهي پرداخت.از جمله آثار او پس ازاين تحول روحي ميتوان كتابهايي نظير"محمد پيغمبري كه بايد از نوشناخت"و"فتح خيبر"را نام برد.

اما چيزي كه باعث شد من از گيورگيوويرژيل اسم ببرم،تحليل وتفسيرزيبايه اون در مورد انحرافات ديني واصلاحاته،كه چون از خوندنش خيلي خيلي لذت برده بودم،خواستم شمارو هم دراين لذت سهيم كنم:

گيورگيو ميگه:يك اصل كلي كه در تمام كشورها ودرتمام ادوار ديده شده،حتي امروز هم ديده مي شود،اين است كه عامه ي مردم نسبت به تشريفات ظاهري مذهب،بيش از عقيده ي باطني افراد علاقمند هستند.كسي درصدد بر نمي آيد بفهمد عقيده ي باطني يك مومن چيست وآيااو در قلب خود به مذهبي كه دعوي پيروي از آن را مي نمايد عقيده دارد يا نه؟فقط علاقه دارند كه به وظايف ظاهري عمل كنند وتشريفات ظاهري مذهب رامحترم بشمارند.و اينگونه است كه يك دين ويا يك جامعه ي ديني به مرور از اصل خويش جدا ميشود.

در جايي ديگر گيورگيوبا اشاره به اصلاح چنين وضعيتي ميگه:سرنوشت اكثر مردان با ابتكاركه براي رفرم واصلاح جامعه ي خود چيزي تازه آوردند،اين بوده كه طرد شوند يا بزندان بيفتند يا بقتل برسند يا زنده در آتش بسوزند.

و دكتر شريعتي در توجيه اين امرچنين ميگويد:زيرا كسي كه دست به رفرم ميزند،علاوه بر اين كه ميخواهد عادات ورسم كج چندين وچند ساله را تغيير دهدبه منافع عده اي نيز كه از راه سنت ها ومعتقدات وشعاير دينزندگي مي كنندويا بواسطه ي دين داراي قدرت هستند،لطمه اي شديد مي زند،وآنها كه موجوديت خود را در خطر مي بينندمقاومت مي كنندوتا بتوانند نمي گذارند شخصي كه مبتكر يك رفرم جديد شده است پيشرفت حاصل نمايد.

به نظر شما آثاره همچين نويسنده اي كه اثرسمبليك اون پس ازگذشت ساليان دراز همچنان در مورد جوامع واشخاص صادقه،ارزش خوندن نداره؟تنها حقيقته كه هيچوقت عوض نمي شه،وبه نظر من وقتي اثري با گذشت زمان ارزشه خودشو از دست نده،بر حق بودنش غير قابل انكاره!

اميدوارم لذت برده باشين،دفعه ي بعد راجع به يك نويسنده ي باارزش ديگه وآثار با ارزشش مي نويسم.از نظرات وانتقادات شما استقبال مي كنم.

 یه متن انگليسي خیلی خشکل براتون گذاشتم توادامه ي مطلب،اگه دوست داشتين بخونين،رو ادامه ي مطلب كليك كنيد.