چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

خدايا

سحرگاهان نيايش وعروج نزديكندوروح زخم خورده وعفن آلودم بي صبرانه زمان را مي خورد تا به نوشداروي روزها وشبهاي مقدس ات،خويشتن تطهير وتسكين دهد.

ياريم كن تا تنها روزه دار مايده ها نباشم وبتوانم تمام علقه هايم را روزه بگيرم وچونان ابراهيم،اسماعيل هايم را برپاي معبد يكتايي ات قرباني سازم،كه احساس فرزندي را درك نكردم مگر آنكه خويشتن را تنها فرزند تو مي دانستم،تنها درآغوش گرم ونرم وپرمهر تومي خوابيدم،وبه لالايي زيباي توبه خواب مي رفتم وبانداي زيباي تو برمي خواستم وتنها از خشم تومي ترسيدم وتنها به لبخند رضايت تو ريشخند زهرآلودم به لبخند بدل ميشد،وتنهابه ياري دستان ياريگر تو راه  مي رفتم وتنها به اميد تو ميزيستم.

ياريم كن تاچله نشيني عشقت رادرروزهاي تعبد وشبهاي تهجد به كمال رسانم وعاشق بودنم را معنا بخشم واز همه ي علقه هايم براي تو وبه سوي توببرم،مگر نه آنكه عشق قرباني مي خواهد؟!خويشتن رامذبوح عشقت سازم ورها ازاين خاكدان به سوي تو پركشم.ياريم كن!

رمضان پیشاپیش مبارک.(التماس دعا)